Krachtvrouwen
 Geen reacties  105 keer gelezen

Krachtvrouwen


George Oomen


Ze werken bij een klant van mij, vrouwen uit Suriname, de Antillen, Marokko, Tunesië, Bulgarije, Brits Guyana, India, Turkije. Ze zijn verzorgenden in een instelling. Vaak zijn ze al enige tijd alleenstaand en dragen ze de zorg over twee of meer kinderen. In hun eentje combineren ze werk met zorgtaken. Ik zie hen in de training ‘diversiteit en communicatie’ en een onderdeel van het programma is dat ze een korte presentatie geven over hun zelf. Dat hebben ze nog nooit eerder gedaan en de onwennigheid is goed van hun houding af te lezen. Als ze zich moeten presenteren, lopen ze wat schuchter naar voren. Sommigen kijken giechelend naar achteren terwijl ze licht voorover gebukt naar het centrum van de halve cirkel lopen. Anderen stappen meteen gedecideerd naar het midden.


Eén voor één vertellen ze wat kort over hunzelf. De groep mag daarna feedback geven. Het is van een ontroerende schoonheid hoe ze bij het in ontvangst nemen van complimenten over hun houding en verhaal, groeien en stralen. Ze staan stevig met hun voeten op de vloer en ze zijn trots op hun vrouw- zijn en hun bi- culturele achtergrond. Ik laat ze met elkaar praten over hun verschillen en daardoor worden de overeenkomsten alleen maar duidelijker: ze voelen zich ook Nederlander en werken hard voor hun positie.


Ik zie hen achter de tafels zitten met allerlei verschillende huidskleuren. Ik raad graag wat hun land van herkomst is en maak er een spel van. Hun Nederlandse kleding is her en der verrijkt met kleurige shawls en gekleurde hoofddoeken. Bij de één is het Nederlands volmaakt, bij de ander merk je dat ze het lastig vindt om de juiste lidwoorden te vinden. Ik praat met hen over cultuur en gedrag, over schuld en schaamte en uit hun spontane reacties blijkt dat het hun raakt.


Ik luister graag naar hun persoonlijke verhalen, hoe ze naar Nederland zijn gekomen, over hun uithuwelijking, hoe ze van achter de keukentafel de buitenwereld zijn ingetrokken, hoe het is om na je scheiding door je familie afgestoten te zijn, hoe ze alles geven voor hun kind zonder ze te verwennen. Een vrouw uit India laat zien dat het familieteken van haar ex in haar arm getatoeëerd staat. Goede schoolopleiding voor hun kinderen is haast alles wat voor hen telt, ook al gaat dat ten koste van henzelf.


De klant waar al deze vrouwen werken is gevestigd in een ‘Vogelaar- wijk’ in Den Haag. Ook ik zie ze op straat: van Nederland vervreemde, gesluierde vrouwen op slippers met plastic boodschappentassen van de buurtsuper. Nador achter de Haagse duinen. Haast geen Nederlander in de wijk te bekennen. Het leek vroeger een zo mooi beeld: een multiculturele samenleving vanuit de fantasie dat al deze culturen vredig een plek naast elkaar zouden vinden en vanzelf de culturele rijkdommen uitgewisseld zouden worden. Nederland zou een nieuwe Gouden Eeuw ingaan. Hoe hard is inmiddels de realiteit want het volle gewicht van een grotendeels mislukte integratie is als een mammoetlast op de schouders terecht gekomen van het zwakste deel van de samenleving: arbeiderswijken waar al gedurende generaties werkloosheid was onder de veelal laag tot ongeschoolde mensen die weinig tot geen kans maakten op de arbeidsmarkt. En als je wat van het mislukken van de integratie zei werd je door de politiek correcte elite uitgemaakt voor racist.


Maar de vrouwen in de groep van vandaag laten zien dat zij boven dat alles uitstijgen. Het is voor hen niet gemakkelijk en dat geven ze toe. Maar hun kracht, uitstraling, optimisme en leergierigheid is groot.


Op het einde van de trainingsdag rijd ik terug naar katholieke provinciale Brabant en voel me ongelofelijk rijk door het voorrecht met hun vandaag gewerkt te mogen hebben.


George Oomen is organisatiepsycholoog en werkt samen met Yesim Candan en Winston Errol Scholsberg


 Terug

Reacties

Geen reactie gevonden.
Reactie Toevoegen

Naam	:	*
E-mail	:	*
Bericht	:	*
Beveiligingscode	: